بیش از ۵۴ درصد از دختران ۸ تا ۱۸ ساله که هرگز ورزش سازمانیافتهای انجام ندادهاند، تمایل به شرکت در ورزش دارند. این آمار نشاندهندهی خواسته و علاقهی بالای دختران به ورزش است، اما واقعیت تلخ این است که بسیاری از آنان هرگز فرصتی برای بازی پیدا نمیکنند. در حالی که لیگهای ورزشی حرفهای زنان مانند WNBA و NWSL در حال شکوفایی هستند، سوال اصلی این است که چه تعداد از دختران به دلیل عدم دسترسی به فرصتها، هرگز نمیتوانند تواناییهای خود را کشف کنند.
تأثیر ورزش بر زندگی دختران
ورزش میتواند تأثیرات مثبت زیادی بر سلامتی، اعتماد به نفس، رهبری و حس تعلق به فرد داشته باشد. اما هیچکس نمیتواند بداند که ورزش چه پتانسیلی در زندگی یک دختر ممکن است ایجاد کند تا زمانی که او فرصتی برای کشف آن نداشته باشد. به عنوان یکی از اعضای هیئتمدیره بنیاد ورزش زنان، به شدت به این موضوع اهمیت میدهم که قبل از رسیدن یک ورزشکار به مراحل بالای بینالمللی، چه اتفاقاتی میافتد.
بیشتر بخوانید: دو دوست کالیفرنیایی رکورد جهانی مونتاژ نقشه لگو را ثبت کردند
فاصله بین علاقه و فرصت
طبق گزارش جدید بنیاد ورزش زنان، یکی از نکات کلیدی این است که فاصله زیادی بین علاقه دختران به ورزش و فرصتهای واقعی برای شرکت در آن وجود دارد. دختران میخواهند در ورزش شرکت کنند، اما هنوز هم تعداد زیادی از آنها به میدان نمیروند. این گزارش نشان میدهد که وقتی این دختران به ورزش میپردازند، خانوادهها بیشتر از پسران برای ورزشهای دخترانه هزینه میکنند. این نشاندهندهی علاقه و پتانسیل دختران است، اما سؤال اصلی این است که آیا ما به اندازهی کافی فرصت برای تبدیل این علاقه به مشارکت فراهم کردهایم؟
ورود دختران به ورزش تنها آغاز راه است. ما باید به آنها دلایلی برای ادامهی فعالیت بدهیم. گزارش همچنین به وجود یک شکاف در احساس تعلق در بین نوجوانان اشاره میکند. در میان کودکان کوچکتر، ۸۰ درصد از دختران و پسران میگویند که ورزشها "برای کسی مثل من" هستند، اما در سنین نوجوانی، دختران کمتر از پسران این احساس را دارند.
تجربه شخصی من نشان میدهد که چگونه یک دختر میتواند با دریافت اولین فرصت، مسیر زندگیاش را تغییر دهد. من در حدود ۱۲ سالگی شروع به دویدن کردم و هیچ برنامه خاصی برای تبدیل شدن به یک ورزشکار حرفهای یا قهرمان المپیک نداشتم. من فقط یک کودک بودم که فرصتی برای امتحان کردن چیزی به دست آورد و آنچه را که قادر به انجامش بودم کشف کردم.
این فرصت در نهایت من را به هاروارد رساند، جایی که در رشتههای نوروبیولوژی و سلامت جهانی تحصیل کردم و در نهایت به سکوهای المپیک رسیدم. ورزش نه تنها به شکلگیری هویت ورزشی من کمک کرد، بلکه به من کمک کرد تا به عنوان یک فرد رشد کنم و به امکانهایم در زندگی فراتر از ورزش فکر کنم.
چالشهای موجود و ضرورت آگاهی
در حال حاضر، بیش از پنج دهه پس از تصویب قانون Title IX که به ورزش برای دختران و زنان کمک کرد، ۷۹ درصد از دختران مورد بررسی هرگز درباره آن نشنیدهاند. این عدم آگاهی به ویژه نگرانکننده است، زیرا تقریباً نیمی از رهبران صنعتی که در این گزارش مورد بررسی قرار گرفتهاند، بازگشت یا کاهش اجرای Title IX را بزرگترین تهدید برای پیشرفت دختران و زنان در ورزش میدانند.
مسئولیت ما تنها این نیست که از درهایی که به روی ما باز شدهاند بهرهمند شویم، بلکه باید اطمینان حاصل کنیم که این درها همچنان باز بمانند و درهای بیشتری برای نسلهای آینده باز کنیم. برای دههها، ورزشکاران زن از ما خواستهاند که نشان دهیم سرمایهگذاری در ورزش آنها میتواند موفق باشد. اکنون ما فرصتی داریم تا بر اساس این موفقیتها برای نسل بعدی بنا کنیم.
این به معنای ایجاد فرهنگی ورزشی است که در آن دختران بیشتری بتوانند در بازی شرکت کنند، جایی که احساس تعلق کنند، حقوق خود را درک کنند و کشف کنند که ورزشها میتوانند به کجا آنها را ببرند. بزرگترین میراث این لحظه نه تنها اینکه ورزش زنان چقدر پیشرفت کرده است، بلکه اینکه چگونه ما با هم کار میکنیم تا شانس بیشتری برای دختران فراهم کنیم تا دریابند که چقدر میتوانند پیشرفت کنند.
بیشتر بخوانید: دونالد ترامپ به فینال کاپ روسای جمهور در شیکاگو میرود · Natasha Hunt: بازگشت به میدان و چشمانتظاری برای تور لاینز
