ریزشی مرگبار در یکی از کوههای نپال که در تاریخ ۲۶ اوت رخ داد، منجر به جان باختن نزدیک به ۱,۴۰۰ نفر و مفقود شدن بیش از ۵,۰۰۰ نفر شد. در ابتدا، این ریزش به یک زمینلرزه نسبت داده شد، اما تحقیقات جدید نشان میدهد که تغییرات اقلیمی و مجموعهای از عوامل پیچیده در وقوع این فاجعه نقش داشتهاند.
عوامل موثر بر ریزش کوه
تغییرات دما باعث عقبنشینی یخچالها، آب شدن دائمی زمینهای یخزده و افزایش آب ذوب شده شده است. والتر ایمزرزل، یک هیدرولوژیست کوهستانی، در یک تماس خبری گفت: "این یک رویداد تکعاملی نبود". او توضیح داد که این فاجعه در ارتفاع حدود ۵,۱۵۰ متر اتفاق افتاده و چندین فرآیند در طول زمان به این ریزش انجامیدهاند.
بیشتر بخوانید: وزیر کشاورزی پرتغال: برای خاموش کردن آتش، به بزهای بیشتری نیاز داریم!
سیلابها با یک بهمن سنگی بزرگ در سمت شمالی کوه لنگتانگ لیروک آغاز شدند که همزمان با ریزش یک بخش از یخچال، حدود ۱۱۰ میلیون متر مکعب سنگ و یخ را به سمت پایین فرستاد. این نوع بهمن سنگی نادر است و تنها در هر ۱,۰۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ سال یک بار اتفاق میافتد.
پیامدهای فاجعه
این مواد به طول تقریبی ۱,۴۰۰ متر به سمت پای کوه سقوط کردند و در حین سقوط، زباله، آب، یخ، سنگ و رسوبات را جمعآوری کردند. تأثیر این ریزش به اندازه یک زلزله با قدرت ۵.۲ ریشتر انرژی آزاد کرد. به محض ورود به دره، یخهای دفن شده را نیز تخریب کرد و ۳۰ میلیون متر مکعب دیگر از زباله و آب به جریان افزود.
این سیلاب در عرض حدود هفت دقیقه به مرز نپال و چین در راسوگادی رسید و با سرعت متوسط ۱۷۰ کیلومتر در ساعت به سمت پایین حرکت کرد. در مجموع، این سیلاب بیش از ۲۰۰ کیلومتر را در کمتر از هفت ساعت طی کرد.
محققان با بررسی این فاجعه دریافتهاند که شرایط دشوار ناشی از تغییرات اقلیمی، ریزش کوه را تسهیل کرده است. افزایش دما ناشی از سوختهای فسیلی، شکل این منطقه از هیمالیا را در طول دههها تغییر داده است. در نزدیکی محل ریزش، لبه یخچال بین سالهای ۱۹۶۴ تا ۲۰۰۰ تنها ۷۵ متر عقبنشینی کرده بود اما از ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶، این عقبنشینی به ۳۷۳ متر افزایش یافته است.
این ریزش همچنین با ذوب شدن زمینهای یخزده در ارتفاعات ۴,۵۰۰ تا ۵,۵۰۰ متر در ارتباط است که این ناحیه به شدت به گرمایش حساس است. در روزهای قبل از ریزش، دما در این ناحیه به اندازه ۷ درجه سلسیوس بالاتر از میانگین مرجع ثبت شده بود.
محققان همچنین به بررسی این موضوع پرداختهاند که آیا این فاجعه قابل پیشبینی و آمادهسازی بوده است یا خیر. آنها به این نتیجه رسیدند که سیستمهای هشدار اولیه نپال برای پیشبینی سیلابهای ناشی از بارندگی طراحی شدهاند و قادر به شناسایی وقایع ناگهانی و زنجیرهای مانند این ریزش نیستند.
فریدریک اوتو، استاد علم اقلیم در کالج امپریال لندن، گفت: "وقتی گرمایش باعث بیثباتی سقف جهان میشود، هیچ مقدار تطبیق محلی نمیتواند به طور کامل افراد آسیبپذیر را از این مقیاس تخریب محافظت کند". او همچنین افزود: "بدون اقدام سریعتر برای انتقال به صفر تولید گازهای گلخانهای، ما قطعا شاهد فاجعههای بیشتری از این مقیاس در سالهای آینده خواهیم بود."
بیشتر بخوانید: نجات حلزون چسبناک و نادر دریاچهای در ولز؛ آیا وقت تمام شده است؟ · نخستوزیر فنلاند از استراتژی جدید اتحادیه اروپا برای شمالگان خبر داد
