رژیم ایران در شرایط بحرانی به دنبال پیدا کردن مقصران است و روزنامه‌نگاران مستقل، حتی آن‌هایی که سال‌ها در تبعید زندگی می‌کنند، در صدر لیست آن‌ها قرار دارند.
توقیف اموال روزنامه‌نگاران
در پایان سپتامبر، قوه قضائیه ایران اعلام کرد که اموال افرادی که به "همکاری با دولت‌های دشمن" متهم شده‌اند، توقیف خواهد شد. این اقدام بخشی از طرحی است که هدف آن حدود ۴۰۰ نفر مقیم خارج از کشور، از جمله روزنامه‌نگاران، فعالان، هنرمندان و ورزشکاران است.
بیشتر بخوانید: افزایش نگرانی‌ها دربارهٔ یهودستیزی در اروپا
امیر سلطانی‌زاده، روزنامه‌نگار آزاد در تبعید، که گاهی برای رسانه‌های بین‌المللی فعالیت می‌کند، نام خود را در فهرست دولت ایران یافت که رسانه‌های دولتی آن‌ها را "خائن به میهن" معرفی کردند. او در یک پست آنلاین، عکسی از کتابخانه‌اش منتشر کرد و نوشت: "این کتابخانه تنها دارایی من در ایران است. اگر از کتاب خواندن لذت می‌برید، بروید و آن را توقیف کنید."
عواقب فشارها بر خانواده‌ها
سلطانی‌زاده همچنین اعلام کرد که حساب بانکی‌اش در ایران که معادل ۵۰۰ یورو در آن موجود بود، مسدود شده است. او این پول را برای خرید هدایا و گل برای اعضای خانواده‌اش در مناسبت‌های خاص استفاده می‌کرد. او این اقدام را "ناعدالتی" خواند و گفت: "من علیه ایران عمل نکرده‌ام. هر موضعی که گرفته‌ام در نهایت هدفش بهبود زندگی مردم در ایران بوده است."
او افزود که برخی از بستگانش به دلیل کارش در روزنامه‌نگاری از خانواده‌اش قطع رابطه کرده‌اند. سلطانی‌زاده گفت: "وقتی مردم می‌شنوند که یک روزنامه‌نگار در خارج از کشور کار می‌کند، برخی که روایت دولت را قبول دارند به‌طور خودکار آن شخص را با یک جاسوس یکسان می‌کنند."
فشار به روزنامه‌نگاران مستقل بخشی از یک الگوی تکراری در جمهوری اسلامی ایران است. در زمان‌های تنش سیاسی، رسانه‌های غربی و روزنامه‌نگاران معمولاً به‌عنوان عوامل سرویس‌های اطلاعاتی دشمن مانند سیا یا موساد معرفی می‌شوند.
مقامات ابزارهای زیادی برای جاسوسی از خبرنگاران دارند، از جمله هک حساب‌های رسانه‌های اجتماعی و شنود مکالمات که بعدها به‌عنوان مدرک علیه تماس‌های آن‌ها در داخل ایران استفاده می‌شود.
چالش‌های روزنامه‌نگاری در ایران
یک روزنامه‌نگار در ایران که خواست نامش فاش نشود، گفت که گزارش‌نویسی دربارهٔ بازداشت‌شدگان، اعدام‌های دولتی و نحوهٔ برخورد با معترضان با خطرات و محدودیت‌های زیادی همراه است. او افزود: "روزنامه‌نگاران تنها می‌توانند در صفحات شخصی خود به‌صورت محدود و سانسورشده بنویسند."
روزنامه‌نگاران مستقر در ایران باید پیامدهای قانونی احتمالی کار خود را مورد بررسی قرار دهند. این امر به نوبه خود توانایی آن‌ها برای انجام تحقیقات مستقل، حفظ ارتباط با منابع و پیگیری موضوعات حساس را محدود می‌کند.
ماده ۲۴ قانون اساسی ایران آزادی مطبوعات را تضمین می‌کند. با این حال، قانون مطبوعات در چهار دههٔ گذشته چندین بار اصلاح و گسترش یافته است. این قانون از رسانه‌ها می‌خواهد که به جمهوری اسلامی آسیب نرسانند و به روحانیون یا رهبر عالی توهین نکنند.
بسیاری از روزنامه‌نگاران به دلیل فشارهای مداوم و خطرات ناشی از هدف قرار گرفتن توسط مقامات مجبور به ترک کشور می‌شوند. امید بارین، روزنامه‌نگار آزاد دیگری که به‌طور گاه به گاه برای رسانه‌ها فعالیت می‌کند، گفت: "به خاطر کار روزنامه‌نگاری‌ام، مجبور شدم به تبعید بروم."
بارین بر موضوعاتی مانند نقض حقوق بشر و وضعیت اقلیت‌های قومی در ایران تمرکز دارد. او گفت: "این فشارها به‌طور قطع من را وادار کرده که در ارتباط با منابع داخل کشور بسیار محتاط‌تر و حساس‌تر باشم تا آن‌ها را در خطر نیندازم."
بیشتر بخوانید: تینو کروپالا تحت فشار در حزب به دلیل انتقاد از سیاست‌های مهاجرتی ترامپ · شیخ محمد بن عبدالرحمن آل ثانی مذاکرات ایران با آمریکا را مثبت توصیف کرد
