دولتهای آسیای جنوب شرقی بهدنبال افزایش مصرف برق، دوباره به انرژی هستهای توجه کردهاند. این افزایش عمدتاً ناشی از ظهور کارخانههای جدید، خودروهای برقی و تلاش کشورهای منطقه برای میزبانی از مراکز داده در راستای کاهش انتشار کربن است.
برنامههای جدید هستهای در کشورهای منطقه
در حال حاضر هیچیک از کشورهای آسیای جنوب شرقی یک نیروگاه هستهای تجاری را اداره نمیکنند، اما چندین کشور در حال احیای برنامههای هستهای خود هستند. در تاریخ ۸ سپتامبر، شرکت دولتی پترووییتنام و شرکت KEPCO کرهجنوبی بر سر همکاری در پروژه نیروگاه هستهای نinh Thuan ۲ توافق کردند. شش روز بعد، دولت سنگاپور اعلام کرد که در حال مطالعه انرژی هستهای و رآکتورهای کوچک مدولار (SMRs) با ذهنی باز است، هرچند که تأکید کرد هنوز تصمیمی در این باره اتخاذ نکرده است.
بیشتر بخوانید: قیمتهای فزاینده دیزل چالش جدید اقتصادی برای جمهوریخواهان
ویتنام همچنین قصد دارد دو نیروگاه نinh Thuan را تا سال ۲۰۳۵ به بهرهبرداری برساند و حداقل یک پروژه SMR را دنبال کند. اندونزی برنامهریزی کرده است که ظرفیت هستهای اولیهای به میزان ۵۰۰ مگاوات را تا سال ۲۰۳۲ راهاندازی کند، در حالی که فیلیپین در حال کار بر روی اولین ظرفیت هستهای ۱۲۰۰ مگاوات خود از همان سال است.
چالشها و فرصتهای انرژی هستهای
علاقه جدید به انرژی هستهای نشاندهنده تغییرات قابل توجهی در رویکرد کشورهای آسیای جنوب شرقی است. حادثه هستهای فوکوشیما در سال ۲۰۱۱ باعث نگرانیهای زیادی در این زمینه شد و بسیاری از برنامهها را متوقف کرد. اما تغییرات جغرافیایی و بحرانهای اخیر در جهان، بحث انرژی را تغییر داده است.
سازمان بینالمللی انرژی (IEA) اعلام کرده است که تولید برق در آسیای جنوب شرقی از سال ۲۰۱۵ تقریباً ۶۰ درصد افزایش یافته، اما بیشتر این افزایش به وسیله زغالسنگ تأمین شده است. جنگ در اوکراین و بحران کنونی در خاورمیانه، نگرانیها در مورد امنیت انرژی را افزایش داده است. با این حال، تقاضای برق در این منطقه پیشبینی میشود که بین سالهای ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۰ بهطور متوسط ۵.۳ درصد در سال رشد کند.
با توجه به این شرایط، انرژی هستهای بهعنوان راهحلی مناسب برای مقابله با چالشهای اقلیمی و امنیت انرژی مطرح شده است. رآکتورهای کوچک مدولار (SMRs) امکان ایجاد پروژههای کوچکتر و با سرمایهگذاریهای کمتر را فراهم میکنند، که این امر میتواند به پذیرش انرژی هستهای در کشورهای کوچکتر کمک کند.
با این حال، چالشهای زیادی همچنان باقی مانده است. نیروگاههای هستهای نیاز به زمان و سرمایهگذاری زیادی دارند و کشورهای جدید باید نهادهای مستقل، نیروی کار متخصص و سیستمهای مناسب برای مدیریت پسماند رادیواکتیو و پاسخ به شرایط اضطراری را ایجاد کنند.
بیشتر بخوانید: سناتورهای جمهوریخواه از تصمیم فدرال رزرو دفاع کردند · ایتالیا به دنبال بازگشت به انرژی هستهای تا سال ۲۰۳۵
