دومینیک درامگوول، کارگردان برجسته تئاتر، در کتاب جدیدش با عنوان Time Frames، نگاهی عمیق و متفاوت به تاریخ تئاتر پروسنیوم میاندازد. در این کتاب، او به بررسی سالهای ۱۸۶۵ تا ۱۹۶۵ میپردازد، زمانی که تئاتر پروسنیوم بر صحنههای تئاتر حاکم بود و بیش از ۷۰ نمایشنامهنویس را بررسی میکند.
آزمایشهای جسورانه در پشت دیوارهای تئاتر
در حالی که امروز تئاتر با صحنههای باز، گرد و سفرهای جشنوارهای از امکانات را به نمایش میگذارد، درامگوول با اشتیاق به دورهای اشاره میکند که نمایشها عمدتاً در پشت یک قوس پروسنیوم محصور بودند. او این فرم را به عنوان "قیدهای آزادکننده" توصیف میکند، مانند سونات ۱۴ خطی یا بلوز ۱۲ بار، و این ادعا او را به سمت بررسی عمیقتر تاریخ تئاتر سوق میدهد.
درامگوول با نگاهی شخصی و جذاب به تاریخ تئاتر، تلاش میکند تا نشان دهد که چگونه این فرم ظاهراً متعصب، در واقع محلی برای آزمایشهای جسورانه از آثار چخوف تا برشت و فراتر از آن بوده است. این کتاب به نوعی به ما یادآوری میکند که تاریخ تئاتر نه تنها یک رشتهٔ خشک و بیروح نیست، بلکه میتواند داستانهایی پر از شور و شوق را روایت کند.
پاسخ به سوالات بزرگ تئاتر
کتاب Time Frames نه تنها یک تاریخنگاری است بلکه به نوعی یک مناظره و گفتگو با گذشته تئاتر است. درامگوول با استفاده از فهرستها و مقالات جالب، سعی دارد تا تاریخ تئاتر را زنده کند و به ما یادآوری کند که این هنر، همواره در حال تحول و تغییر بوده است.
در نهایت، دومینیک درامگوول با این اثرش به ما میآموزد که تئاتر، بهعنوان یک فرم هنری، همواره میتواند فضایی برای نوآوری و تجربههای جدید باشد. او با نگاهی انتقادی و در عین حال عاشقانه به تاریخ تئاتر، ما را به تفکر واداشته و به ما یادآوری میکند که هر فرم هنری، داستانهای خاص خود را دارد که منتظر کشف شدن هستند.
