نیشابور، فعال و دانشجوی هندی، به همراه شریکش در تاریخ ۲۰ ژوئیه برای ازدواج به دفتر قاضی در دهلی نو رفت. در حالی که آنها به محل می‌رسیدند، با یک وضعیت تنش‌آلود مواجه شدند؛ پلیس در حال جمع‌آوری برای متوقف کردن یک تظاهرات جوانان بود که به سمت پارلمان در حال حرکت بود. کارکنان دفتر قاضی و شاهدان ازدواج این زوج نیز به دلیل موانع تأخیر داشتند.
حرکت تظاهرات و خواسته‌ها
جنبش تظاهرات معروف به حزب جوانان سوسک (CJP) این راهپیمایی را برای درخواست استعفای وزیر آموزش وقت هند، دارمندرا پرادان، اعلام کرده بود. معترضان با مقاومت شدیدی از سوی نیروهای امنیتی مواجه شدند که شامل باتوم، گاز اشک‌آور و تفنگ‌های گلوله‌زنی بود. این برخوردها منجر به جراحت و بازداشت‌های گسترده شد.
بیشتر بخوانید: دولت ترامپ خواستار تغییر نام نیومکزیکو به آمریکا جدید شد
حزب جوانان سوسک به عنوان یک حرکت آنلاین طنزآمیز آغاز شد، پس از اینکه رئیس قوه قضاییه هند، سوریا کانت، در یک اظهار نظر غیررسمی به جوانان بیکار به عنوان "سوسک‌ها" اشاره کرد. نام این حزب به‌طور غیرمستقیم به نام حزب حاکم بهاراتیا جاناتا (BJP) اشاره دارد.
پس از موفقیت در برکناری پرادان در اواخر ژوئیه، CJP اکنون خواستار استعفای کمیسیونر ارشد انتخابات جنایش کومار است که به خاطر حذف بیش از ۱۳۰ میلیون نام از فهرست‌های انتخاباتی در سطح کشور تحت انتقاد قرار گرفته است.
نقش زنان و فعالان دانشجویی
در حالی که رهبران CJP در بازداشت قضایی یا در معرض خطر بازداشت قرار دارند، نام یکی از رهبران دانشجویی، نِهَا بورا، به سرعت به نماد این تظاهرات تبدیل شده است. بورا که از ضمیر آنها/آنها استفاده می‌کند، با فرار از خیابان‌ها از دست پلیس، عبور از موانع و بیان شعارها از ون‌های بازداشت، در خط مقدم تظاهرات قرار دارد.
بورا رئیس انجمن دانشجویان هند (AISA)، شاخه دانشجویی حزب کمونیست هند (مارکسیست-لنینیست) آزادی است. آنها در این باره می‌گویند: "در زمان‌های ناامیدکننده، مردم سعی می‌کنند از هر منبعی امید جمع کنند ... اگر این افراد در حال مبارزه هستند، پس ما نیز می‌توانیم مبارزه کنیم."
تظاهرات زیر رهبری CJP هم‌زمان با دعوت زنان و اعضای جامعه LGBTQ+ برای افزایش خودمختاری زنان در پی تجاوز گروهی به یک دختر ۱۷ ساله در دهلی نو صورت گرفته است. این واقعه دوباره موضوع ایمنی در هند را در کانون توجه قرار داده است.
بر اساس آمار اداره ثبت جرایم ملی (NCRB)، در سال ۲۰۲۴، ۴۴۱,۵۳۴ مورد جرم علیه زنان ثبت شده است که به‌طور میانگین ۱,۲۱۰ مورد در روز می‌باشد. کارشناسان می‌گویند که این آمار رسمی فقط یک حساب جزئی از خشونت مبتنی بر جنسیت را نشان می‌دهد.
زنان و افراد غیر دگرجنس‌گرا که رهبری این جنبش را بر عهده دارند، به رغم انتقادات جنسی از پلیس و حملات آنلاین، از نقش قربانی بودن خود سرپیچی می‌کنند. کاویتا کریشنان، یکی از فعالان، در این باره می‌گوید: "مسئله 'بتی بچائو' [نجات دختر] دیگر با این نسل سازگار نیست. درخواست ما بسیار خاص است: ما را به عنوان موجودات سیاسی و آزاد ببینید."
در همین حال، گورمهر کائور، نویسنده و فعال، توضیح می‌دهد که چگونه همکاران مردش از قرار گرفتن در رسانه‌ها خوشحال هستند، اما برای او "توجه معادل تهدید به مرگ و تجاوز و تحقیر است." در این راستا نات نیز تجربه مشابهی دارد و می‌گوید: "اگر یک زن رهبری تظاهرات را بر عهده داشته باشد، اولین حمله به جنسیت او است."
مقامات دهلی ادعاهای بدرفتاری با معترضان زن را رد کرده و می‌گویند که آنها با "احترام" رفتار شده‌اند. اما بورا این ادعا را رد می‌کند و می‌گوید که تعداد کمی از پرسنل زن برای مدیریت تعداد زیادی از معترضان زن موجود بودند.
با وجود فشارها و تهدیدها، زنان معترض به خیابان‌ها می‌روند و به اعتراضات ادامه می‌دهند. کریشنان می‌گوید: "آنها نمی‌دانند با چه چیزی برخورد می‌کنند." او بر این نکته تأکید می‌کند که این نسل خشونت جنسی را به عنوان چیزی شرم‌آور نمی‌بیند.
بیشتر بخوانید: استفاده از زور در تیراندازی میسیسیپی که یک ساله را کشت توجیه شده است · عربستان سعودی دو شهروند بنگلادشی را اعدام کرد
