در انتخابات میان‌دوره‌ای اخیر ایالات متحده، تنها هفت نامزد از احزاب اصلی وجود داشتند که قبل از ورود به سیاست، شغل‌های مرتبط با طبقه کارگر داشتند. با اینکه هنوز نتایج نهایی شمارش آرا مشخص نیست، بسیاری از این نامزدها که از پس‌زمینه‌های کارگری برخاسته‌اند، به پیروزی یا احتمال پیروزی نزدیک شده‌اند.
چالش‌های ورود کارگران به سیاست
در انتخابات ملی، معمولاً درباره نامزدهای نادر با شغل‌های کارگری صحبت می‌شود. به عنوان مثال، سناتور جدید ایالت مِین، تروی جکسون، که پیش از این یک جنگل‌دار بود، یا نماینده نیویورک، الکساندریا اوکاسیو-کورتز، که به عنوان پیشخدمت کار کرده است. اما این نامزدها استثنائاتی هستند که نشان‌دهنده یک قانون نانوشته در سیاست آمریکا هستند: کارگران معمولاً در عرصه سیاست حضور ندارند.
بیشتر بخوانید: واویرا نجرو به عنوان برنده جایزه آلمان آفریقا معرفی شد
تحقیقات نشان می‌دهد که افرادی که در مشاغل کارگری هستند—شغل‌های دستی مانند کارگر ساختمانی، شغل‌های صنعت خدمات مانند پیشخدمت یا شغل‌های دفتری مانند منشی—به ندرت به مقام‌های انتخابی دست می‌یابند. با وجود اینکه مشاغل کارگری بیش از نیمی از نیروی کار را تشکیل می‌دهند، سهم نمایندگان کنگره که آخرین شغلشان کارگری بوده است، هرگز به ۳٪ نرسیده است. این الگو در سیاست‌های ایالتی و محلی نیز مشاهده می‌شود: تا سال ۲۰۲۴، در میانگین مجالس ایالتی، کمتر از ۲٪ از اعضا دارای شغل کارگری بوده‌اند.
پیامدهای نابرابری سیاسی
این نوع نابرابری سیاسی پیامدهای واقعی دارد. تحقیقات از کشورهای مختلف نشان می‌دهد که وقتی نامزدهای با پیشینه کارگری کم هستند، مردم به دولت‌های خود اعتماد کمتری دارند. مطالعات انجام شده در ایالات متحده و دیگر نقاط دنیا به وضوح نشان می‌دهد که کمبود سیاستمداران از طبقه کارگر، سیاست‌های اقتصادی را به نفع منافع ثروتمندان تغییر می‌دهد و نیازهای کارگران را نادیده می‌گیرد. همانطور که ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید، در سیاست، اگر در میز نباشید، شما روی منو هستید.
اما چرا کارگران آمریکایی به سمت مسئولیت‌های سیاسی نمی‌روند؟ این به این دلیل نیست که آن‌ها نامزد می‌شوند و شکست می‌خورند یا اینکه رأی‌دهندگان از آن‌ها خوششان نمی‌آید—بلکه این است که آن‌ها به ندرت در وهله اول نامزد می‌شوند.
در انتخابات میان‌دوره‌ای دیروز، طبق آمار ما، ۹۳۳ نامزد از احزاب جمهوری‌خواه و دموکرات برای کنگره رقابت کردند، اما تنها هفت نامزد در انتخابات عمومی، شغل کارگری را به عنوان آخرین شغل غیرانتخابی خود ذکر کردند: تیم راجرز، یک راننده تحویل (ویسکانسین-۴)، برایان پویندکستر، یک کارگر آهن (اوهایو-۷)، سم فورتسگ، یک آتش‌نشان (مونتانا-۱)، ری پولی، یک ماشین‌کار (میچگان-۹)، کریستوفر ریچارد، یک برق‌کار (میسوری-۸)، ربکا کوک، یک پیشخدمت (ویسکانسین-۳) و تروی جکسون، یک جنگل‌دار (سنای مِین).
این هفت نامزد—به اندازه‌ای کم که می‌توان تمام نام‌های آن‌ها را بر روی یک یادداشت چسبی نوشت—تجربه‌ای در مشاغلی دارند که اکثر کارگران آمریکایی روزانه به آن‌ها می‌پردازند. مطالعات نشان می‌دهد که وقتی نامزدهای کارگری رقابت می‌کنند، معمولاً به اندازه سایر نامزدها عمل می‌کنند و انتخابات ۲۰۲۶ نیز استثنا نبود. تنها نامزد سنا از طبقه کارگر، تروی جکسون، توانست سناتور جمهوری‌خواه، سوزان کالینز، را شکست دهد.
نتایج فعلی نشان می‌دهد که نامزدهای دموکرات از طبقه کارگر در مجلس نمایندگان به طور میانگین ۹.۳ امتیاز بهتر از دموکرات‌های دیگر در حوزه‌های انتخابی خود عمل کردند. با این حال، نامزد جمهوری‌خواه، تیم راجرز، ۵ امتیاز کمتر از انتخابات ۲۰۲۴ عمل کرد.
به طور خلاصه، جایی که کارگران نامزد شدند، رأی‌ها را به دست آوردند و کرسی‌ها را با نرخ‌های معقولی تغییر دادند. اما چرا تعداد بیشتری از کارگران نامزد نمی‌شوند؟
ما طی ۱۵ سال گذشته تلاش کرده‌ایم تا دلایل این مشکل پیچیده را در ایالات متحده و دیگر دموکراسی‌ها درک کنیم. ما توضیحات نادرستی را پیگیری کرده‌ایم، مانند این فرض که افراد کارگری کمتر واجد شرایط یا کمتر علاقه‌مند به نامزدی هستند—که هیچ مدرکی برای این ادعاها وجود ندارد. همچنین توضیحاتی که به ما کمک نمی‌کند، مانند این تصور که شرایط در زمان اتحاد کارگری بهتر بود، و انتخابات هزینه کمتری داشت (که این‌گونه نبوده است).
آنچه یاد گرفته‌ایم این است که کارگران به ندرت در مقامات دولتی حضور دارند زیرا آن‌ها به ندرت نامزد می‌شوند. و آن‌ها به ندرت نامزد می‌شوند به دلیل بارهای شخصی که باید تحمل کنند.
بیشتر بخوانید: افزایش قیمت‌ها بر تصمیمات انتخاباتی آمریکایی‌ها تأثیر می‌گذارد · دونالد ترامپ جنگ با ایران را دلیل شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای دانست
