تانگ (Tang) از تجربیات خود در استفاده از وسایل حرکتی از سال ۲۰۲۴ در شبکه‌های اجتماعی می‌گوید. او هدف خود را کمک به دیگران برای دیدن کسی شبیه به خود می‌داند. با این حال، تانگ به طور مکرر با نظرات تبعیض‌آمیز، چه آنلاین و چه در زندگی واقعی، مواجه می‌شود.
چالش‌های اجتماعی و تجربه‌های شخصی
تانگ می‌گوید: «من در حال قدم زدن در ساحل با دو دوست ناتوان بودم. ما همه از عصا یا چرخ دستی استفاده می‌کردیم و وقتی از کنار دو زن مسن رد شدیم، یکی از آن‌ها گفت: «پس شما در حال تمرین برای پیر شدن هستید؟» و ای کاش گفته بودم: «نه، ما فقط با درد شدید زندگی می‌کنیم.»
بیشتر بخوانید: پلیس آلمان پس از پیدا شدن سوزن در شکلات‌های هالووین تحقیق می‌کند
همچنین تانگ به تجربه‌های تبعیض‌آمیز دیگری اشاره می‌کند که در آن‌ها غریبه‌ها به شیشه ماشین او زده و پرسیده‌اند که چرا از جای پارک مخصوص افراد ناتوان استفاده می‌کند، در حالی که او برچسب آبی (Blue Badge) را در خودرو دارد.
نقش وسایل حرکتی در بهبود کیفیت زندگی
دکتر جولی هرشبرگ (Dr. Julie Hershberg)، استاد بالینی فیزیوتراپی در دانشگاه کالیفرنیا جنوبی، تأثیر مثبت وسایل حرکتی را بر زندگی بیماران خود تأیید می‌کند. او به تازگی به یک نوجوان مبتلا به سندرم تندخویی پس از ایستادن کمک کرد تا در کنسرت تیلور سوئیفت شرکت کند. هرشبرگ با تغییر وضعیت چرخ دستی این نوجوان، به او این امکان را داد که بدون احساس سرگیجه شدید، یک تجربه عادی نوجوانی را داشته باشد.
اما برخی از بیماران او با پیام‌های منفی از اطرافیان و خانواده‌های خود مواجه می‌شوند. برخی از آن‌ها به حدی تحت فشار قرار می‌گیرند که به دلیل ترس از قضاوت دیگران از استفاده از وسایل حرکتی خودداری می‌کنند.
دکتر هرشبرگ می‌گوید: «آن‌ها دوست ندارند که مردم به آن‌ها نگاه کنند یا سوال بپرسند. آن‌ها نمی‌خواهند به عنوان یک فرد ناتوان دیده شوند و به همین دلیل زندگی و شادی خود را محدود می‌کنند.»
استفاده از وسایل حرکتی در شرایطی که میزان ناتوانی در حال افزایش است، ضروری‌تر می‌شود. طبق آمار، تعداد افراد دارای ناتوانی در ایالات متحده از ۴۱ میلیون نفر در سال ۲۰۱۹ به تقریباً ۴۶ میلیون نفر در سال ۲۰۲۴ افزایش یافته است. این افزایش شامل افرادی است که به دلیل COVID-۱۹ دچار ناتوانی‌های نامرئی شده‌اند.
امیل تیلور (Emily Taylor)، رئیس و مدیر عامل سازمان حل ME، می‌گوید: «استفاده از وسایل حرکتی برای مدیریت شرایطی که انرژی را محدود می‌کند، ضروری است. تصور کنید که هر روز با یک باتری تلفن همراه که تنها ۱۰% شارژ دارد، شروع کنید و مجبور باشید از آن استفاده کنید.»
تیلور همچنین به این نکته اشاره می‌کند که مادرش که به ME/CFS مبتلا است، پس از استفاده از چرخ دستی برای شرکت در یک عروسی خانوادگی با واکنش منفی اعضای خانواده‌اش روبرو شد. او می‌گوید: «چرخ دستی‌ها برای این جامعه حیاتی هستند و وقتی افراد به دلیل 'کافی نبودن ناتوانی' مورد قضاوت قرار می‌گیرند، به دسترسی آن‌ها به زندگی روزمره آسیب می‌زند.»
در نهایت، تانگ توضیح می‌دهد که اگرچه چرخ دستی به عنوان نماد ناتوانی در سطح جهانی شناخته شده است، اما تنها ابزار موجود نیست. او در حال حاضر بیشتر از یک عصای آرنجی برای رفت و آمد در محله‌اش استفاده می‌کند، زیرا در پیاده‌روهای باریک راحت‌تر است. او می‌گوید: «چرخ دستی‌ها می‌توانند یک خط نجات حیاتی باشند.»
افراد دارای ناتوانی مستحق عزت و احترام به وجود خود در جهان هستند و باید بدون ترس از قضاوت یا آزار از ابزارهایی که بدن آن‌ها را حمایت می‌کند، استفاده کنند.
بیشتر بخوانید: افزایش شدید حوادث دوچرخه و اسکوتر برقی در کودکان · شناسایی نام واقعی پدر فردی که به اشتباه محمد نامیده شده است
