تحقیق جدیدی از دانشگاه هاروارد نشان میدهد که ممنوعیت گوشیهای هوشمند در مدارس به بهبود اندکی اما معنادار در رشد تحصیلی دانشآموزان منجر شده است. با این حال، ادبیات موجود دربارهٔ اثربخشی این ممنوعیتها محدود است و این سوال مطرح است که آیا این بهبودهای کوچک ارزشی برای هزینه و زحمتی که در اجرای آنها صرف میشود، دارد یا خیر.
بهبودهای تحصیلی اندک
محققان دانشگاه هاروارد با بررسی نمرات آزمونهای استاندارد، دریافتند که دانشآموزان در مدارسی که ممنوعیت گوشی دارند، به طور متوسط حدود ۰.۰۱ انحراف استاندارد در سال پیشرفت میکنند که به تخمین آنها معادل یک تا دو هفته یادگیری اضافی است.
بیشتر بخوانید: ۲۰ درصد حامیان ترامپ بر این باورند که جمهوریخواهان کاخ سفید را از دست خواهند داد
این مطالعه که روز سهشنبه منتشر شد، دادههای حدود ۳.۳ میلیون دانشآموز در ۴,۶۰۰ مدرسه را از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۶ تحلیل کرده است. محققان نتیجهگیری کردند که پیشرفتهای تحصیلی مرتبط با ممنوعیت گوشی میتواند بخشی از کاهش سالانه تحصیلی را که دانشآموزان از زمان رایج شدن گوشیهای هوشمند تجربه کردهاند، جبران کند.
گزارشهای متناقض دربارهٔ اثرات
توم کین، مدیر مرکز تحقیقاتی سیاستهای آموزشی در دانشگاه هاروارد و یکی از محققان اصلی این مطالعه، میگوید که گوشیهای هوشمند مانند "نشت"ی در سیستم آموزشی عمل میکنند و ممنوعیتهای سراسری در مدارس یکی از مقرون به صرفهترین روشها برای "پوشاندن" این نشت هستند. او بر این باور است که هزینههای ناشی از استخدام معلم برای یک هفته کار اضافی بسیار بیشتر از هزینههای اجرای ممنوعیت گوشیهاست.
کین توضیح میدهد که یک تا دو هفتهای که از طریق این ممنوعیتها به دست میآید، میتواند به جبران بخش قابل توجهی از کاهش در دستاوردهای تحصیلی دانشآموزان کمک کند و معتقد است که این مزایا به احتمال زیاد انباشته خواهند شد و با گذشت زمان نتایج بهتری به همراه خواهند داشت.
این مطالعه همچنین نشان داد که اثر مثبت ممنوعیت گوشیها بر روی دستاوردهای تحصیلی نه تنها در مقاطع ابتدایی، بلکه در مقاطع متوسطه و دبیرستان نیز به طور مداوم وجود دارد.
توجه به شیوههای اجرایی
حامیان ممنوعیت گوشی مانند کیم ویتمن، یکی از بنیانگذاران پروژه سیاستهای بدون حواسپرتی در مدارس، معتقدند که بار اجرایی باید از معلمان فردی به سیاستهای سراسری مدرسه و قانونگذاری در سطح ایالت منتقل شود. او همچنین میگوید که مطالعه هاروارد این رویکرد را تأیید میکند.
ویتمن از مشاهدهٔ شواهدی از بهبودهای تحصیلی برای ممنوعیتهای سراسری خوشحال است و به عنوان یک مادر، تأکید میکند که گوشیها تجربههای متعددی را که کودکان باید در دوران کودکی داشته باشند، تحت تأثیر قرار میدهند.
او میگوید: "مدارس باید پناهگاهی باشند که کودکان بتوانند بدون فشار مداوم گوشیها و شبکههای اجتماعی یاد بگیرند و محیطی فراهم کنند که در آن بتوانند خودانضباطی و مهارتهای اجرایی لازم برای موفقیت در بزرگسالی را توسعه دهند."
ایجاد یک مدرسه بدون گوشی به طور ضروری نیاز به استفاده از کیسههای یاندرا ندارد. برخی از مدارس گوشیها را در سطلهای مرکزی جمعآوری میکنند و دیگران از دانشآموزان میخواهند که آنها را در کمدهای خود بگذارند. محققان بر این باورند که روشهای دیگری نیز میتوانند اگر به دقت اجرا شوند، اثرات مشابهی را تولید کنند.
نتیجهگیری و آینده تحقیق
حداقل ۴۰ ایالت و دیسی، از نهادهای آموزشی خواستهاند تا استفاده از گوشیهای هوشمند دانشآموزان را ممنوع یا محدود کنند. با این حال، این پذیرش گسترده از تحقیق در مورد اثرات این ممنوعیتها پیشی گرفته است. مطالعات اخیر همچنین برآوردهای متفاوتی از مزایای تحصیلی این ممنوعیتها ارائه کردهاند.
محققان هر دو مطالعه اعتقاد دارند که برآوردهای آنها با وجود تفاوت در روشها و تفسیرها، به طور کلی سازگار هستند. همچنین، آنها بر این باورند که تحقیقات بیشتری دربارهٔ تأثیر استفاده از رسانههای اجتماعی بر دستاوردهای تحصیلی دانشآموزان ضروری است.
بیشتر بخوانید: کاخ سفید به دموکراتها اعلام کرد تحقیقات باید از نو آغاز شود · تهدیدهای بمبی مدارس در ایتالیا، بریتانیا و ایرلند را مختل کرد




