ترکیه به عنوان میزبان اجلاس ۲۰۲۶ تغییرات اقلیمی سازمان ملل در آنتالیا، با تأکید بر کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی، ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر خود را به سرعت افزایش می‌دهد.
پروژه‌های ذخیره‌سازی انرژی
این کشور از سال ۲۰۲۲ بیش از ۳۳ گیگاوات پروژه ذخیره‌سازی باتری را تصویب کرده است که می‌تواند بیش از ۲۷ میلیون خانه را تأمین کند. این پروژه‌ها بخشی از بزرگ‌ترین خطوط لوله پروژه‌های باتری در اروپا هستند و به گسترش سریع انرژی‌های بادی و خورشیدی کمک می‌کنند که در حال حاضر ۲۲ درصد از برق ترکیه را تأمین می‌کند، در حالی که این رقم در یک دهه پیش تنها ۴.۵ درصد بود.
بیشتر بخوانید: اندی برنهام به اجلاس COP۳۱ در ترکیه می‌رود
چالش‌های وابستگی به زغال‌سنگ
با این حال، این افزایش انرژی پاک به سختی می‌تواند وابستگی ترکیه به سوخت‌های فسیلی را جبران کند. تولید برق از زغال‌سنگ در این کشور در دهه گذشته تقریباً یک‌سوم افزایش یافته و در سال ۲۰۲۴ از آلمان و لهستان پیشی گرفته است. ترکیه یکی از معدود کشورهای صنعتی است که هنوز تاریخی برای پایان دادن به استفاده از زغال‌سنگ تعیین نکرده است، در حالی که این سوخت فسیلی بالاترین میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای را دارد.
با وجود این، در ژوئن، ترکیه برنامه‌هایی برای گسترش یکی از بزرگ‌ترین نیروگاه‌های زغال‌سنگ خود و نزدیک به دو برابر کردن ظرفیت آن اعلام کرد. این اقدام نشان‌دهنده سیاست‌های انرژی محافظه‌کارانه و اهداف اقلیمی ناکافی ترکیه است. هدف فعلی اقلیمی این کشور اجازه می‌دهد تا تا سال ۲۰۳۸، انتشار گازهای گلخانه‌ای همچنان افزایش یابد، که به معنای دشواری در دستیابی به هدف خالص صفر تا سال ۲۰۵۳ است.
علاوه بر نگرانی‌های اقلیمی، وابستگی بالای ترکیه به انرژی‌های فسیلی وارداتی این کشور را در برابر نوسانات بازار جهانی نفت و گاز آسیب‌پذیر می‌کند. ترکیه در حال حاضر ۹۵ درصد از گاز طبیعی، ۸۳ درصد از نفت خام و ۶۰ درصد از زغال‌سنگ خود را وارد می‌کند که به شکل قابل توجهی ظرفیت انرژی این کشور را تشکیل می‌دهد.
این وابستگی بخشی از دلایل تلاش ترکیه برای افزایش الکتریسیته در اجلاس COP۳۱ است. در سپتامبر، این کشور تعهد جهانی "۳۵x۳۵" را راه‌اندازی کرد که هدف آن افزایش الکتریسیته در اقتصادهای جهانی از کمی بیش از ۲۰ درصد امروز به ۳۵ درصد تا سال ۲۰۳۵ است.
هدف این تعهد جایگزینی سوخت‌های فسیلی است، از جمله در حمل و نقل، ساختمان‌ها و صنعت، و ترجیحاً با استفاده از انرژی پاک، هرچند این امر اجباری نیست. با وجود ادعاها، تحلیل‌گران تغییرات اقلیمی می‌گویند که طبق برنامه ملی انرژی ترکیه، این کشور تنها در مسیر الکتریسیته ۲۵ درصد از کل مصرف انرژی تا سال ۲۰۳۵ قرار دارد.
ترکیه یکی از کشورهای مدیترانه‌ای است که با تأثیرات اقلیمی شدید مانند آتش‌سوزی‌های جنگلی و سیلاب‌های شدید روبه‌رو است. میزبانی این اجلاس فرصت بزرگی برای تسریع در انتقال انرژی فراهم می‌آورد.
بیشتر بخوانید: کنگره COP۱۷ در ارمنستان به توافقی در حفاظت از طبیعت رسید · نپال به ۲۱.۶ میلیون دلار از صندوق خسارت اقلیمی دست یافت
