داچشوندی به نام لوپ (Lump) که روزی موزهٔ پابلو پیکاسو بود، به عنوان نماد پرطرفدار در دنیای هنر شناخته می‌شود. لوپ پیش از آنکه به یکی از معروف‌ترین مدل‌های پیکاسو تبدیل شود، متعلق به عکاس خبری آمریکایی دیوید داگلاس دَنکِن (David Douglas Duncan) بود. این دو، در سال ۱۹۶۷ به ویلای پیکاسو در کانز (Cannes) رفتند و پس از دیدار اولیه، لوپ به سرعت روی زانوهای پیکاسو پرید و ظاهراً تصمیم گرفت که در کنار او بماند. این دو به مدت شش سال با هم زندگی کردند.
تاریخچهٔ هنری لوپ
داستان چگونگی ارتباط لوپ با پیکاسو به‌طور مشخصی بیان نشده است، اما این پیوند ویژه در هنر ثبت شده است: پیکاسو در همان روز، پرترهٔ لوپ را بر روی یک بشقاب سفالی نقاشی کرد و دَنکِن نیز مجموعه‌ای از عکس‌ها را از آن‌ها در حین کار ثبت کرد. این بشقاب و عکس‌ها اکنون در نمایشگاه جدیدی تحت عنوان «داچشوند. یک نماد بی‌زنجیر» در کُنست‌هاله برمن به نمایش درآمده‌اند که تا ۲۸ مارس ۲۰۲۷ ادامه خواهد داشت.
بیشتر بخوانید: دمی لوواتو و متیو مک‌کاناهی در گالا خیریه Airbnb.org شرکت کردند
لوپ در بسیاری از مجموعه‌های نقاشی پیکاسو که بر اساس اثر کلاسیک دیه‌گو ولاسکز به نام «لاس منی‌ناس» (Las Meninas) بازتفسیر شده‌اند، حضور دارد. در این آثار، داچشوند به جای ماستیف بزرگ اصلی قرار گرفته است.
نقش فرهنگی و تاریخی داچشوندها
داچشوندها به خاطر گوش‌های بلند و بدن کشیده‌شان با پاهای کوتاه، شکلی کاملاً شناسایی‌شده دارند. آن‌ها به عنوان نژادی با اصالت آلمانی شناخته می‌شوند که بیش از ۳۰۰ سال پیش برای شکار و تعقیب جرب‌ها و دیگر حیوانات زیرزمینی پرورش یافته‌اند. استانداردهای نژادی در سال ۱۸۷۹ تعیین شد و کلوپ تِکِل آلمان (DTK)، یکی از قدیمی‌ترین سازمان‌های پرورش سگ در آلمان، در سال ۱۸۸۸ تأسیس شد.
این سگ‌ها به خاطر ترکیب کلمات آلمانی «داچس» (جرب) و «هوند» (سگ) به این نام معروف شده‌اند. در کشورهای انگلیسی‌زبان، به‌طور غیررسمی به آن‌ها «سگ‌های وینر» یا «سوسیس‌سگ» نیز گفته می‌شود. فراتر از نقش آن‌ها به عنوان سگ‌های شکار، داچشوندها جایگاه ویژه‌ای در تاریخ فرهنگی آلمان دارند، از کلیشه‌های بورژوایی تا نمادهای المپیکی.
آخرین امپراتور آلمان، کایزر ویلهلم دوم، یکی از علاقه‌مندان بزرگ داچشوندها بود و چندین عدد از آن‌ها را در اختیار داشت. دو تا از سگ‌های او، وادل و هکسلزوم، در سال ۱۹۰۸ یک حادثه دیپلماتیک کوچک را در سفر به املاک آرشیدوک فرانز فردیناند در کاخ کنوپشت ایجاد کردند. این سگ‌ها به گفته‌ها یکی از طاووس‌های طلایی مورد علاقهٔ آرشیدوک را کشتند و این موضوع در محافل اشرافی به طور گسترده‌ای مورد بحث قرار گرفت.
داچشوندها در جنگ جهانی اول نیز به عنوان نمادهایی از آلمان در کارتون‌های سیاسی و نقشه‌های تبلیغاتی به تصویر کشیده شدند. با این حال، محبوبیت آن‌ها در ایالات متحده در طول جنگ جهانی اول به دلیل این ارتباط کاهش یافت و مالکان آن‌ها به جای نام آلمانی، از عبارت «سگ‌های آزادی» استفاده کردند.
در جنگ جهانی دوم، داچشوندها برای کارهای نظامی مانند تشخیص مین‌ها مورد استفاده قرار گرفتند. اما داستان‌های عجیب و غریب منتشر شده توسط مطبوعات بریتانیایی دربارهٔ نیت نازی‌ها برای ایجاد ارتش‌های داچشوندها، به وضوح نادرست بودند.
با این حال، جذابیت و سرزندگی داچشوندها یکی از محورهای اصلی نمایشگاه جاری است. این سگ‌ها به نظر می‌رسند که حس شوخ‌طبعی دارند و به راحتی می‌توانند شادی و خوشحالی را منتقل کنند. در دههٔ ۱۹۷۰، این سگ‌ها الهام‌بخش ماسکوت رسمی المپیک تابستانی ۱۹۷۲ در مونیخ به نام والدی (Waldi) شدند. این ماسکوت نمادی از تصویری جدید برای آلمان غربی بود و در تضاد با نمادهای سنگین دوران رایش سوم قرار داشت.
بیشتر بخوانید: آشر گودمن ویژه‌برنامه‌های هالووین و کریسمس "Ghosts" را ستایش کرد · والتر کینگز، بازیگر نقش 'انسن چکوف' در 'استار ترک' در ۹۰ سالگی درگذشت
