دکتر کارولین فردرکس، نورولوژیست در پزشکی ییل، به مشکلاتی که در ارتباط با افرادی که دچار اختلالات حافظه هستند، میپردازد. این افراد معمولاً از روشهای سنتی مانند ورق زدن آلبوم عکس خانوادگی و پرسش از افرادی که ممکن است آنها را بشناسند، استفاده میکنند. این روش ممکن است از نظر مراقبان جدید به نظر خوب بیاید، اما فردرکس بر این باور است که این روش میتواند به جای کمک، فشار بیشتری به این افراد وارد کند.
نحوه صحیح برقراری ارتباط
هنگام ملاقات با فردی که دچار مشکلات حافظه است، مهم است که به جای پرسیدن سوالات سخت، خودتان را معرفی کنید. به عنوان مثال، به جای اینکه بپرسید "شما چه کسی هستید؟"، میتوانید بگویید: "سلام، مادربزرگ، من سارا هستم. خوشحالم که شما را میبینم." با این کار، فرد احساس راحتی بیشتری خواهد کرد و میتواند در گفتگو شرکت کند.
بیشتر بخوانید: افزایش سریع عفونتهای مقاوم به دارو در بیمارستانهای اروپا
فردرکس تأکید میکند که در این گونه مواقع، پاسخ دادن به سوالات به گونهای که انگار اولین بار است که میشنوید، میتواند کمک کننده باشد. برای مثال، اگر مادر شما دوباره بپرسد که ساعت چند است، میتوانید بگویید: "ما ساعت ۱۱ میرویم. فقط نیم ساعت دیگر مانده، بیایید با هم آماده شویم." این نوع برخورد باعث میشود که افراد احساس احترام و شامل بودن کنند.
پاسخ به احساسات و نگرانیها
در مواقعی که فردی دچار اضطراب یا نگرانی است، مانند زمانی که مادر شما اصرار دارد که کیفش دزدیده شده، بهتر است به جای توضیح دادن دلیل عدم وقوع دزدی، ابتدا احساس او را تأیید کنید. میتوانید بگویید: "این واقعاً ترسناک به نظر میرسد. بیایید به دنبال کیف بگردیم." این نوع پاسخ نه تنها نشان دهنده درک شما از احساسات آنهاست، بلکه به آنها آرامش میدهد.
در نهایت، دکتر کریستین ویلیامز، استاد پرستاری در دانشگاه کانزاس، به خطرات استفاده از زبان کودکانه در صحبت با افراد مسن اشاره میکند. او تأکید میکند که باید به افراد همانطور که قبلاً صحبت میکردید، ادامه دهید و از به کار بردن اصطلاحات کودکانه خودداری کنید. این میتواند باعث شود که فرد احساس کند که به او بیاحترامی شده است.
بیشتر بخوانید: آمریکا به عنوان کشور بومی سرخک شناخته شد




