در سال ۲۰۱۴، فیلمی درباره یک مخترع خودخواه و مغرور که در تلاش بود "دستگاهی برای حل هر مشکل" بسازد، به روی پرده رفت. این فیلم به خلق یک فناوری قدرتمند می‌پردازد که به گروهی از رهبران نظامی اجازه می‌دهد به‌طور یک‌جانبه زندگی و مرگ هزاران نفر را تعیین کنند.
از منظر سال ۲۰۲۶، این داستان به شکل نگران‌کننده‌ای به نظر می‌رسد. اما "بازی تقلیدی" (The Imitation Game) در واقع به جشنواره‌ای از نقش کلیدی آلن تورینگ در رمزگشایی پیام‌های اطلاعاتی آلمان‌ها در مسیر پیروزی در جنگ جهانی دوم اشاره می‌کند. این فیلم موفق به کسب جایزه اسکار و محبوبیت زیادی در گیشه شد و نمونه‌ای از فیلم‌های تکنولوژی‌محور اوباما محسوب می‌شود که به فردیت‌های مقاوم و کوشش آن‌ها برای ساخت فناوری‌های آینده‌نگر می‌پردازد.
بیشتر بخوانید: فنلاند و استونی خواستار سیستم پاسخگویی به حوادث هوش مصنوعی در اتحادیه اروپا شدند
تغییر رویکرد فیلم‌های جدید
اما اکنون اوضاع تغییر کرده است. در پاییز امسال، مجموعه‌ای جدید از فیلم‌ها به روی پرده می‌آید که به وضوح به رد آن تئوری می‌پردازند و در مورد دهه گذشته در فناوری قضاوت می‌کنند. در چشم این فیلم‌ها، غول‌های فناوری از قدرت خود برای تشدید افراط‌گرایی خشونت‌آمیز (مارک زاکربرگ در "محاسبه اجتماعی")، تضعیف هنجارهای دموکراتیک (ایلان ماسک در "ماسک")، فریب مردم (الیزابت هولمز در "شما همه چیز را می‌بینید") و بازی با آینده بشریت (سام آلتمن در "مصنوعی") استفاده کرده‌اند.
در برخی موارد، این فیلم‌ها به سمت فعالیت‌های اجتماعی گام برمی‌دارند. در "محاسبه اجتماعی"، قهرمانان در تلاش برای پاسخگویی زاکربرگ ادعا می‌کنند که تنها راه تغییر رفتار افراد قدرتمند، "ایجاد درد" است. هالیوود می‌تواند واقعاً درد ایجاد کند: شرکت‌های فناوری میلیاردها دلار برای تبدیل هوش مصنوعی به یکی از ارکان جامعه سرمایه‌گذاری کرده‌اند و در صورت رد ابزارهایشان توسط مردم با یک بحران مالی روبرو خواهند شد.
روایت‌های متفاوت و انتقادی
اما لحن انتقادی این فیلم‌ها ممکن است به خودزنی منجر شود، چرا که هالیوود عمدتاً تحت کنترل چند میلیاردر است که به شدت در هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کرده‌اند و در حال ساخت ابزارهای هوش مصنوعی هستند که می‌توانند جایگزین هنرمندان شوند. آن‌ها همچنین آغاز به بازخورد در برابر این فیلم‌ها کرده‌اند. ماسک از کارگردان "ماسک"، الکس گیبنی، به دلیل افترا تهدید به شکایت کرد و در ژوئن، بخش فیلم آمازون به طور ناگهانی "مصنوعی" را از فهرست خود حذف کرد؛ این شرکت ۵۰ میلیارد دلار در "OpenAI" آلتمن سرمایه‌گذاری کرده است. زمان نشان خواهد داد که آیا این فیلم‌ها می‌توانند ضربه‌ای به غول‌های فناوری وارد کنند یا نمایانگر آخرین مقاومت یک طبقه خلاق باشند که به اربابان خود بدهکارند.
این فیلم‌ها در رویکرد روایتگری خود به شدت متفاوت هستند. مستند "ماسک" اثر گیبنی به شکلی منظم و چهار ساعته به مشکلات شرکتی بنیان‌گذار تسلا می‌پردازد؛ در حالی که درام "محاسبه اجتماعی" به ناامیدی شخصی روزافزون فرانسیس هاوگن (با بازی مایکی مدیسون) که در نهایت به افشاگر فیسبوک تبدیل می‌شود، می‌پردازد. "شما همه چیز را می‌بینید" به نوعی به یک مسابقه شطرنج روانی بین الیزابت هولمز و فیلم‌سازان ناتان فیلدر و لنس اوپنهایم می‌پردازد که امیدوارند تناقضات او را زیر سوال ببرند.
این فیلم‌ها همگی حول یک سوال مرکزی می‌چرخند: چرا این غول‌های ناقص به این شکل هستند؟ در سال ۱۹۴۱، "شهروند کین" اثر اورسون ولز الگوی شخصیت‌پردازی هالیوود را تعیین کرد. در این فیلم، جاه‌طلبی سوزان یک ضدقهرمان به لحظات درد عاطفی او برمی‌گردد. "بازی تقلیدی" و "شبکه اجتماعی"، دو فیلم برجسته فناوری در دهه ۲۰۱۰، این سنت را دنبال می‌کنند و به تورینگ و زاکربرگ به عنوان شخصیت‌هایی با گذشته‌های دردناک پرداخته‌اند. این فریم‌ها به نوعی رفتارهای مضر آن‌ها را توجیه می‌کنند، گویی می‌گویند که نبوغ‌های فناوری نیز آسیب می‌بینند و سپس مانند بقیه ما واکنش نشان می‌دهند.
اما این مجموعه فیلم‌های جدید به طور کلی به نتیجه معکوس می‌رسند: این غول‌های فناوری مسیری انحرافی برای بشریت ترسیم کرده‌اند به خاطر اینکه چگونه متفاوت و بی‌احساس فکر می‌کنند. در دهه ۲۰۰۰، پیتر تیل و دیگر اعضای آنچه به عنوان "مافیا پی‌پال" شناخته می‌شود، به این نتیجه رسیدند که مسیر موفقیت در سیلیکون ولی نیاز به تعقیب سرعت و مقیاس بی‌حد و حصر دارد. این راهنما به بنیان‌گذاران توصیه می‌کند که تمام سرمایه خود را بر روی یک دیدگاه شرکتی بگذارند و حتی اگر بخشی از آن نادرست بود، آن را به مردم بفروشند.
این رویکرد برخی از بزرگترین شرکت‌های جهان را ایجاد کرده است. اما این فیلم‌ها ادعا می‌کنند که این امر همچنین شکست، فریب و آسیب‌های جانبی را در این فرآیند نهادینه کرده است. به جای تلاش برای حل مسائل قهرمانانه، مانند مقابله با نازی‌ها، هدف اصلی این قهرمانان فناوری به نظر می‌رسد، جذب و کسب درآمد از کاربران به هر قیمتی باشد.
این فیلم‌های جدید با این تغییر روانشناختی دست و پنجه نرم می‌کنند و تصویر زاکربرگ در "شبکه اجتماعی" ۲۰۱۰ با تصویر زاکربرگ در "محاسبه اجتماعی" تغییر کرده است. این بار زاکربرگ به عنوان فردی رباتیک و بی‌رحم به تصویر کشیده می‌شود که تصمیماتش را بر اساس تحلیل‌های سرد و محاسبات مالی می‌گیرد. در "مصنوعی"، آندرو گارفیلد نقش سام آلتمن را ایفا می‌کند که به عنوان یک دروغگوی سریالی که حاضر است هر چیزی بگوید تا مأموریت خود را پیش ببرد، به تصویر کشیده می‌شود. این افراد دیگر به عنوان ضدقهرمانان دیده نمی‌شوند، بلکه به عنوان شرورانی با جهان‌بینی‌های خودخواه که ممکن است با دموکراسی سازگار نباشند، به تصویر کشیده می‌شوند.
این جهان‌بینی‌ها خطرات بیشتری را به همراه دارند زیرا آن‌ها تمرکز خود را از رسانه‌های اجتماعی به هوش مصنوعی تغییر می‌دهند. فیلمی که به طور مستقیم به آسیب‌های فعلی هوش مصنوعی می‌پردازد، مستند "نازا" است که توسط دو کارگردان اسرائیلی برنده اسکار در تل آویو فیلم‌برداری شده است. در این فیلم، افسران ناشناس اسرائیلی توصیف می‌کنند که چگونه ابزارهای هوش مصنوعی به نظارت جمعی و بمباران در غزه کمک کرده‌اند و به آن‌ها اجازه می‌دهد جنگ را به عنوان یک بازی ویدیویی تصور کنند.
بیشتر بخوانید: اوکراین محدودیت‌های جدید Starlink را اعلام کرد · مدیرعامل انویدیا باید بهتر عمل می‌کرد
