نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و برنده جایزه نوبل صلح ۲۰۲۳، خاطرات خود را در کتابی تحت عنوان "یک زن هرگز نمی‌ایستد - مبارزه‌ام برای آزادی، دموکراسی و حقوق بشر در ایران" منتشر کرده است. این کتاب به عنوان یک عمل قدرتمند در برابر رژیم‌های استبدادی شناخته می‌شود. کتاب مذکور به تازگی به زبان آلمانی منتشر شده و نسخه انگلیسی آن برای سپتامبر ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است.
نوشته شده در زندان
محمدی این کتاب را در زندان نوشته است. مریم کلارِن، سخنگوی بنیاد نرگس محمدی در آلمان، می‌گوید: "او به طور مداوم می‌نوشت". مادر کلارِن، ناهید تقوی، نیز به مدت دو سال و نیم در سلول مشترکی با محمدی در زندان اوین ایران بود. در سال ۲۰۲۰، محمدی به زور به زندان دیگری منتقل شد و تمام مدارک وی از بین رفت. او مجبور شد از نو همه چیز را بازنویسی کند.
بیشتر بخوانید: کلمه سال ۲۰۲۶ 'Maxxing' انتخاب شد
متن‌های او به تدریج از زندان به بیرون قاچاق شدند و این کار توسط هم‌بندها و بازدیدکنندگان که جان خود را به خطر انداخته بودند، انجام شد. در این خاطرات، محمدی لحظات مهم زندگی خود را روایت می‌کند، از جمله دوران کودکی‌اش، آغاز فعالیتش علیه تبعیض‌های جنسیتی، سرکوب‌های سیاسی و نقض حقوق بشر.
زندانی شدن و تأثیرات آن
این فعال حقوق بشر به مجموع بیش از ۴۴ سال زندان و ۱۵۴ ضربه شلاق محکوم شده است. او به مدت بیش از یک دهه از دوقلوهای خود جدا مانده و این دو اکنون ۱۹ ساله هستند و به دلیل امنیتشان در فرانسه زندگی می‌کنند. محمدی در تاریخ ۲۱ آوریل ۱۹۷۲ در زنجان به دنیا آمد و در دوران تحصیل در دانشگاه امام خمینی قزوین در دهه ۱۹۹۰ به فعالیت‌های سیاسی روی آورد.
او در کتاب خود به چگونگی آغاز کوهنوردی به عنوان یک دانشجو و سازماندهی گروه‌های مختلط کوهنوردی اشاره می‌کند. این اقدام در آن زمان جنجال برانگیز بود. همچنین او به تأسیس یک سازمان مستقل دانشجویی و تلاش برای اصلاحات سیاسی کمک کرد. فعالیت‌های او منجر به آزار و اذیت و دستگیری‌های مکرر توسط مقامات شد.
محمدی در سال ۱۹۹۶ به نوشتن در مورد جنبش‌های دانشجویی و زنان در ایران آغاز کرد و به تدریج به یک چهره شناخته‌شده در جامعه حقوق بشر ایران تبدیل شد. در سال ۱۹۹۸، او با فعال سیاسی، تقی رحمانی، ازدواج کرد و دوقلوهایشان در سال ۲۰۰۶ به دنیا آمدند.
محمدی از جمله چهره‌های برجسته مرکز مدافعان حقوق بشر است که توسط برنده جایزه نوبل صلح ۲۰۰۳، شیرین عبادی، تأسیس شده است. او نقشی کلیدی در طرح‌های مربوط به انتخابات آزاد، صلح و لغو حکم اعدام، به‌ویژه برای مجرمان نوجوان ایفا کرده است.
اولین حکم زندان مهم او به دلیل فعالیت‌های حقوق بشری در سال ۲۰۱۱ صادر شد و این آغاز یک چرخه از دستگیری‌ها و محاکمه‌ها بود که بخش عمده‌ای از زندگی بزرگسالی‌اش را تحت‌الشعاع قرار داد. در خاطراتش، او به یکی از دستگیری‌ها اشاره می‌کند که در برابر فرزندانش انجام شد و در یکی از مقاطع زندان، حق تماس با آنها را به مدت چند ماه از دست داد.
محمدی همچنین جزئیات بدرفتاری‌هایی که در زندان متحمل شده است، از جمله بازجویی‌های مداوم، ضرب و شتم و عدم دسترسی به مراقبت‌های پزشکی را توصیف کرده است. یکی دیگر از محورهای اصلی فعالیت‌های او، محکوم کردن آثار روانی حبس انفرادی است.
در اکتبر ۲۰۲۳، او به دلیل مبارزاتش برای آزادی زنان در ایران و ترویج حقوق بشر و آزادی برای همه، برنده جایزه نوبل صلح شد. با این حال، محمدی به دلیل زندانی بودن در زندان اوین تهران نتوانست در مراسم اعطای جایزه شرکت کند و این جایزه به نمایندگی از او توسط دوقلوهای نوجوانش دریافت شد.
پس از دریافت جایزه نوبل، مقامات ایرانی ادامه به پیگیری پرونده‌های جدید علیه او و محدود کردن ارتباطاتش از زندان پرداختند. او هدف یک کمپین سیاه‌نمایی سیستماتیک قرار گرفت و با تهدیدهای مرگبار و آزارهای جنسیتی مواجه شد.
بیشتر بخوانید: فیلم 'Being Heumann' به فعالیت‌های جودی هیومن می‌پردازد · ترامپ خواستار ایران غیرهسته‌ای است
