کریستا پیک، محکوم به اعدام در تنسی، روز جمعه گفت که یک ماه پس از تلاش ناموفق برای اعدامش، همچنان در درد مداوم به سر می‌برد و در صحبت کردن دچار مشکل است. او در اولین بیانیه عمومی‌اش از زمان این حادثه گفت که انتظار داشت بمیرد اما به جای آن، در بیمارستانی تنها و گیج بیدار شد.
دردهای جسمی و روحی
پیک، ۵۰ ساله، در تلاش برای اعدام که در تاریخ ۳۰ سپتامبر انجام شد، دو دوز از داروی پنتوباربیتال را دریافت کرد و وکلایش اعلام کردند که بر روی دستانش سوختگی و تاول‌های شدیدی ایجاد شده است. او در روزهای ابتدایی پس از این حادثه، در بیمارستان بی‌هوش و تحت دستگاه تنفس مصنوعی بود.
بیشتر بخوانید: سرمایه‌گذاری خصوصی به خرید کلینیک‌های متادون ادامه می‌دهد
پیک در این باره گفت: "هر لحظه‌ای از آن شب که از آن بیدار شدم، دردی حس کردم. بدنم درد می‌کند. دستانم درد می‌کند. گلویم درد می‌کند. هنوز هم در صحبت کردن مشکل دارم." او همچنین به علت دردهای روحی‌اش اشاره کرد و گفت: "دردی در ذهن و روح من وجود دارد."
پاسخگویی به مشکلات اجرایی
پس از این حادثه، فرماندار بیل لی دستور تحقیقی را صادر کرد و برنامه‌های دیگر اعدام در تنسی را به تعویق انداخت. رئیس زندان ایالت نیز استعفا داد. پیک در ادامه به مشکلات اجرایی اشاره کرد و گفت: "این شکست به خاطر ناتوانی در اجرای صحیح حکم اعدام بود."
او همچنین از کارکنان پزشکی که جانش را نجات دادند تشکر کرد و به درد و رنج خانواده قربانی‌اش، کولین اسلمر، اشاره کرد. پیک به خاطر شکنجه و قتل کولین اسلمر در سال ۱۹۹۵ به اعدام محکوم شده است. او در آن زمان ۱۸ سال داشت و این جنایت را با دوست پسرش انجام داد.
پیک گفت: "من همچنان به خانواده قربانی‌ام فکر می‌کنم و به درد و رنج وحشتناکی که آن‌ها تحمل کرده‌اند، آگاه هستم."
فرماندار لی در مصاحبه‌ای گفت: "من مشکوک هستم که حکم او مانند قبل باقی بماند مگر اینکه دادگاه‌ها تصمیم دیگری بگیرند." پیک بیانیه‌اش را از مرکز توانبخشی دبرا کی. جانسون که پس از بستری شدن به آنجا بازگشته بود، به تیم حقوقی‌اش دیکته کرد.
او در پایان گفت: "نمی‌دانم چرا در آن شب زنده ماندم. نمی‌دانم چه چیزی در انتظار من است. فعلاً سعی می‌کنم روز به روز بهبود یابم."
بیشتر بخوانید: هالووین فرصتی برای بازنگری در رابطه با ترس · اکثریت آمریکایی‌ها با اجرای عمومی اعدام‌ها مخالف هستند
