مغز انسان در زمانهایی که به نظر میرسد هیچ کاری نمیکند، به فعالیتهای مهمی مشغول است. این فعالیتها شامل مرور خاطرات، شکلدهی به هویت فردی و تصور آینده است. این پدیده به شبکه حالت پیشفرض (DMN) معروف است.
کشف شبکه حالت پیشفرض
در دهههای ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، دانشمندان آزمایشات تصویربرداری مغز را برای شناسایی نواحی فعال مغز در هنگام انجام وظایف دشوار انجام دادند. برای انجام این کار، آنها به یک خط پایه نیاز داشتند تا سطح فعالیت مغز را در حالت استراحت و در حین انجام وظایف دشوار بسنجند. در حین آزمایشات، از شرکتکنندگان خواسته شد که آرامش بگیرند، چشمهایشان را ببندند و یا به نقطهای ثابت خیره شوند. این روند منجر به کشف این شد که مغز در زمانهای عدم فعالیت ظاهری، فعال است.
بیشتر بخوانید: افزایش نگرانکننده استفاده از سیستمهای تلهICU در بیمارستانها
نقش و اهمیت شبکه حالت پیشفرض
شبکه حالت پیشفرض مغز به درک زندگی و تجربیات کمک میکند. این شبکه به افراد کمک میکند تا خاطرات را مرور کرده، به هویت خود بیندیشند، سناریوهای آینده را تصور کنند و ارتباطات جدیدی برقرار کنند. به عبارت دیگر، DMN تمام تجربیات، دانش و احساسات را به داستانی درونی تبدیل میکند که هویت فردی را شکل میدهد.
اما شبکه حالت پیشفرض تنها شامل یک ناحیه از مغز نیست. این شبکه شامل گروهی از نواحی مغزی است که در زمان عدم تمرکز بر روی وظایف خارجی فعال میشوند. همچنین، شبکهای به نام شبکه اهمیت (SN) وجود دارد که به عنوان یک سیستم نظارتی عمل میکند و به مغز کمک میکند تا سیگنالهای مهم را شناسایی کند.
استفاده بیش از حد از گوشیهای هوشمند ممکن است لحظات خالی از حوصلهای را که به فعال شدن DMN منجر میشود، کاهش دهد. با این حال، شواهد قویای وجود ندارد که نشان دهد استفاده از گوشیهای هوشمند تاثیر مستقیمی بر سلامت روان دارد. به هر حال، استفاده مشکلساز از گوشیهای هوشمند میتواند منجر به افزایش استرس، اضطراب و اختلال در خواب شود.
در نهایت، حفظ خواب کافی و کاهش استرس میتواند به حفظ ارتباطات مرتبط با DMN کمک کند. به علاوه، پذیرش لحظات بیحوصلگی و لذت بردن از عدم فعالیت میتواند به مغز در ایجاد ایدههای جدید، مرور خاطرات و شکلدهی به هویت فردی یاری رساند.
بیشتر بخوانید: مرگ زن جوان در ماراتن نیویورک به علت رابدومیو لیز · متا تغییراتی در فیسبوک و اینستاگرام برای نوجوانان ایجاد میکند




